Allerzielen

10 oktober 2026 | Rubriek

Beste mensen,

Iets wat iemand gezegd of gedaan heeft, misschien zelfs nog zonder het te weten, met het zicht al gericht op de haven aan de overkant van het leven, roept vaak onuitwisbare herinneringen op. Ik denk, dat het eigenlijk ook zo is met heel het leven van iedere mens van wie we afscheid hebben moeten nemen langere of kortere tijd geleden. En ook het moeten loslaten uit ons dagelijks bestaan van je vader of moeder, je man of vrouw, een broer of zus, een zoon of dochter, een oom of tante, een opa of oma, een vriend of vriendin, maakt een diepe indruk op ons. De uren en momenten van het sterven kunnen we ons jaren later nog tot in de kleinste dingen herinneren. We denken terug aan de plaats en betekenis die hij of zij had en nog heeft; we leggen bloemen bij het graf of bij een urn, steken een kaarsje aan; of doen dat op een gedenkplek in ons eigen huis, dan wel op de plek van een dodelijk ongeval. Het zijn stille tekenen van troost en verbondenheid, van liefde over de dood heen.

Met Allerzielen gedenken we allen die ons lief zijn, we noemen namen, we ontsteken licht en gedenken hen in de viering in de kerk, het teken van ons soms zoekend geloof dat zij leven bij de Heer. We kunnen ons daar geen beeld van vormen, ook al noemt de evangelist Johannes dat “Het nieuwe Jeruzalem, een plaats zonder rouw, zonder tranen, zonder pijn”. Jezus noemt het simpel “Het huis van de Vader “ en Jezus zelf is de schakel tussen ons die nog onderweg zijn en allen die al aangekomen zijn.

In het diepst van zijn wezen wil ieder mens leven, verder-leven, over-leven, maar onderweg naar het Licht kan niemand het donker overslaan, zelfs Jezus kon dat niet. Maar we weten ook, dat niemand in het donker hoeft te blijven door de Verrijzenis van Jezus Christus. We geloven in Verrijzenis en Eeuwig Leven. Ondanks droefheid, gemis en leegte is dat de boodschap van Allerzielen voor ieder van ons die gehouden heeft en nog houdt van iemand met wie levensdagen gedeeld zijn.

Pastoor Theo H.P. Munsterhuis