Locatie Tilligte

De eerste (Waterstaats-)kerk in Tilligte werd gebouwd omstreeks 1830. Na de nodige correspondentie met de aartsbisschop, waarin deze de bouw van een pastorie afdong, werd Tilligte in 1892 een zelfstandig kerkelijke parochie.

Tot die tijd behoorde de boerschap Tilligte onder het kerspel (parochie) Ootmarsum.

Een zwaarwegend argument voor het oprichten van een eigen parochie was dat ‘bij winterse overstromingen van de Dinkel en de Voltherbeek de gehele omgeving onder water stond’ aldus de toenmalige burgemeester Pennink.

Op 1 mei 1916 werd begonnen met de sloop van de Waterstaatskerk (een benaming voor Nederlandse kerkgebouwen die tussen 1824 en 1875 met financiële steun van de landelijke overheid werden gebouwd. Het ontwerp en de bouw van dergelijke kerken was onderhevig aan de goedkeuring en controle door ingenieurs van het ministerie van Waterstaat).

Op 24 oktober 1916 werden de kerk en het altaar plechtig geconsacreerd door de aartsbisschop van Utrecht. Een dag later werd het in een processie het allerheiligste van de noodkerk, een pas gebouwde schuur van J.Ribberink op Henenboer, naar de nieuwe kerk overgebracht.

In 1932 werd G.Brookhuis dirigent van het koor Bel Canto dat onder zijn leiding groeide tot grote hoogte, mede door radio-uitzendingen kregen koor en dirigent landelijke bekendheid.

Bel Canto werd eind jaren zestig opgeheven. Begin jaren zeventig kwam er een dames- en herenkoor voor in de plaats, mede op initiatief van Pastoor Terra.

Begin jaren tachtig is er nog het jongerenkoor opgericht, dat zich tegenwoordig Viventi laat noemen en sinds enkele jaren beschikt Tilligte ook over een kinderkoor Eigenwijs.

Drie koren die nog steeds afwisselend de liturgische vieringen opluisteren, naar groot genoegen van menig parochiaan.

In 1972 maken de Tilligter parochianen kennis met de waarschijnlijk meest markante pastoor die de parochie ooit zou hebben; Hotze Terra.

Velen zullen zich nog zijn passie voor het luiden van de klokken herinneren, zijn grappen en grollen. Wat nam hij niet mee naar de preekstoel? Schoenen, pantoffels, een bromfiets en zelfs visgerei. Niets was hem te dol om datgene te zeggen wat hem van het hart moest.

De vele goede herinneringen aan pastoor Terra worden ook nu nog levend gehouden, door de voormalige pastorie te gebruiken als dorpshuis met de naam ‘Terra Nova’.