Het is een mooie traditie die nog op verschillende plekken in ons land
gevierd wordt: Oogstdankfeest. Vroeger was het gebruikelijk van de laatste
oogst, in welke hoedanigheid dan ook, wat aan de kerk af te staan om te
verdelen onder de armen. Ook vierde men feest omdat de oogst, waar men
wekenlang op had gezwoegd, er eindelijk op zat. In onze tijd ervaren we het
niet alleen als dank voor een geslaagde oogst, maar met name ook als dank
voor het leven. Op een dag als deze bij stil te staan. Niets is meer hetzelfde,
alles verandert. Men leest en hoort over “Nederland staat op een kruispunt”.
De gewassen hadden te maken met droogte; scheurende dijken; een infra
structuur die kraakt onder jaren van uitstel op het onderhoud.
Daarnaast zetten we druk op een sector die ons voorziet van onze eerste
levensbehoefte: voedsel. Onze veeteelt en landbouw alom geroemd om
innovatie, duurzaamheid en voedselveiligheid, wordt behandeld alsof zij het
probleem is, terwijl zij juist als een deel van de oplossing mag worden
gezien. We verliezen de grip op onze voedselketen; verruilen kwaliteit voor
onzekerheid en importeren de middelen die we hier verbieden. Hoe moeten
we de toekomstige wereldbevolking voeden, als er nog 2 miljard mensen
bijkomen. Het zijn momenten dat we ons kwetsbaar voelen. In ons artikeltje
van 2024 stond geschreven: “En de boer ploetert verder”. Anno 2026, hopen
we, ondanks alle problemen die er zijn, te kunnen zeggen: “De boer hij
ploegde voort”. Laten we samen danken en bidden met hart en ziel dat we
veranderingen toelaten en de wereld gezegend mag worden: hier en nu.
Dankbaar te zijn voor alles wat wij niet zelf in de hand hebben.
Na de eucharistieviering van 10.30 uur en het Kevelaerlof van 15.00 uur,
beide met zang van het St. Nicolaaskoor, is er koffie achter in de kerk.
Werkgroep Oogstdankfeest