De kerstperiode ligt weer achter ons, met de goed bezochte kerkdiensten, de mooie concerten, de gezelligheid, de familiebijeenkomsten en de diners. Het Kind is weer geboren, we gaan weer vol goede moed weer verder, niet altijd beseffende wat dat kind ons heeft gebracht. Na Driekoningen weet heel de wereld er van. We hebben het oude jaar afgesloten met een knallend vuurwerk en veel materiële schade, maar vooral erg dat er zovele politiemensen, brandweer en hulpverleners zijn belaagd door de vuurwerkafstekers. Jammer dat er op één nacht zo’n anarchistische sfeer ontstaat. Het Nieuwe Jaar heeft weer zijn intrede gedaan met een winters karakter en wij hebben ons weer allerlei voornemens voorgenomen om het jaar weer goed in te zetten. Maar wat verlangen wij, wat verwachten wij van het nieuwe jaar? Wij denken dat wij het jaar zelf kunnen invullen, maar dan komen we soms bedrogen uit. Door allerlei situaties kan het tegenzitten, door ziekte, door overlijden, door ontslag kan het jaar een heel andere wending nemen. Daar hebben we gelukkig niets over te zeggen, we laten het over aan het lot dat ons kan treffen. Maar moge, ondanks alles, dit een jaar worden van hoop, hoop op een beter leven, een betere wereld, een betere samenleving. Een jaar waarin
wij ook dichter bij de grote levensvragen mogen komen: wie ben ik, waar leef ik voor, waar leef ik naar toe. Vragen die elke mens zich uiteindelijk stelt en van alle tijden zijn. Het aardse leven is kort, het is zo voorbij. Tussen onze geboorte en ons sterven moet het gebeuren. Prediker zegt het zo mooi: “Tussen geboorte en dood is een mens geworden, vrucht van zijn zwoegen, in de gegeven tijd”.
Ik wens u allen toe, dat het komend jaar een jaar mag worden waarin u zich minder laat meeslepen door de waan van de tijd, maar een jaar waarin je zelf bewust mag leven, en dichter bij jezelf, bij jouw diepste vragen en verlangens mag komen. Mogen we iets van de boodschap van het Kind van Bethlehem waarmaken in ons leven: liefde, vrede en gerechtigheid. Laten we daar zelf een begin mee maken.
Pastor Jan Kerkhof Jonkman