De carnaval en de wintersportvakanties zijn voorbij, we zijn de veertigdagentijd ingegaan, een tijd van inkeer en versobering. Kunnen wij nog sober leven met al onze luxe om ons heen? Daarbij hoeven we niet alleen te denken aan eten en drinken, zoals geen alcohol gebruik in deze tijd, of aan feesten. Maar er zijn ook andere dingen waarop we kunnen inleveren, zonder dat we daarbij zelf tekort komen. Hoe zit het met het gebruik van onze telefoon, die onlosmakelijk is verbonden met ons leven. Kunnen deze laten liggen en even afwezig zijn voor onze Apps’ of Tik tok? We hoeven daar toch niet onmiddellijk op te reageren? Of de aanschaf van nieuwe artikelen: moeten wij ons niet afvragen of die werkelijk nodig zijn, wat ze toevoegen aan ons leven? Dat zou ook schelen in de wereld van de pakketbezorgers, die tot laat in de avond onderweg zijn. Het gaat er vooral om in deze tijd dat wij niet op de eerste plaats denken aan onszelf, maar ook stil staan bij wat de ander tekort komt. Zo zijn er prachtige acties waaraan we onze bijdrage kunnen leveren, zoals de Vastenactie die dit jaar voor onze parochie ten goede komt aan de stichting Loop en Werk, waar onze secretaresse deel van uitmaakt. Dat geld komt direct ten goede aan de kinderen met een beperking in de Filippijnen.
Maar de Veertigdagentijd is vooral een tijd van loslaten, loslaten wat zo vertrouwd voor je is. Je zou wel mogen zeggen dat het een soort generale repetitie is voor ons eigen sterven. We laten vrijwillig de boel los omdat we
het eens helemaal moeten loslaten. Om dan samen met Jezus de overtocht te wagen van dood naar leven. Dan raken we ook de kern van Pasen. Die gaat over de overtocht van dood naar leven. Om dan ook met Pasen als een herboren mens met Christus weer op te staan. Ik daag u allen uit om, op één of andere wijze, met Pasen weer op te staan als een herboren mens.
Pastor Jan Kerkhof Jonkman