Tweede zondag in de Veertigdagentijd: Kom uit de gedroomde wereld
Lieve mensen, een bijzondere ontmoeting haalt jouw leven overhoop. Je weet bij zo’n ontmoeting niet wat je overkomt. Zoiets overkomt je en je voelt een bijzondere verbondenheid. De ontmoeting tilt jouw eigenlijk boven de werkelijkheid uit. Je voelt je gelukkig, je straalt van geluk, zoals een zoon of dochter kan stralen wanneer het zijn of haar diploma ontvangt. Je voelt je zweven en alles om je heen is licht. Dit lichte geluksgevoel doet jou leven en opleven. Maar je kunt over dit gevoel net zoveel vertellen aan anderen, ze begrijpen het toch niet. Maar die bijzondere ontmoeting drijft je voort, zet je aan het werk om het geluksgevoel dat jou is overkomen , door te geven aan anderen. Zo lezen we over zo’n bijzondere ontmoeting in de Lezingen van vandaag. De ontmoeting van Abraham en Jezus met God. Buitenstaanders horen en zien, maar begrijpen er niet veel van.
Je zou misschien beide visioenen kunnen vergelijke met mensen die verliefd zijn. De verliefdheid tilt de verliefden uit boven tijd en eeuwigheid. Ze leven in een andere wereld, op grote hoogte, hoog boven de alledaagse werkelijkheid. Wat er om hen heen gebeurt heeft geen invloed op hen, ze zijn totaal in beslag genomen door wat hen overkomen is. Bij een verliefd stel kan dit uitmonden in de belofte om elkaar trouw te blijven, met als teken de ring die ze om elkaar vinger kunnen schuiven. Dat verbondsteken zien we op een andere manier terug bij Abraham. Daar verricht hij een oeroud ritueel, door dieren doormidden te snijden. Wanneer dit gebeurt loopt er een straatje bloed do tussen de gekliefde dieren en dan zweren ze een eed. Met de bedoeling dat de twee helften van de dieren bij elkaar horen, zo horen ook God en Abraham bij elkaar. Er is tussen hen een bloedband die hen voortaan verbindt.
In het Evangelie vindt er ook een bijzondere ontmoeting plaats tussen God en Jezus. Nadat Jezus de leerlingen verteld heeft hoe zijn leven eruit zou zien, dat Hij moest lijden en sterven, neemt hij de drie apostelen Petrus, Jacobus en Johannes mee de berg op om te bidden. En in de Bijbel is de berg de ontmoetingsplaats van mensen met God. Blijkbaar duurt dat bidden van Jezus nogal lang, want de leerlingen vallen erbij in slaap. En wanneer Jezus intens in gebed is begint Hij ineens te stralen. Zijn kleren worden verblindend wit. Het lijkt misschien op wat we tegenwoordig wel een lasershow noemen. En dan komen er twee mannen in beeld die al eeuwen dood zijn maar met Jezus praten. Dat zijn Mozes en Elia, zij vertegenwoordigen De Wet en de Profeten in het Joodse geloof. De leerlingen kijken hun ogen uit en ze wanen zich al een beetje in de hemel. Alles valt op hun plek. Zoveel licht, zoveel schoonheid, daar mag geen einde aan komen. Daarom stellen ze voor om drie tenten te gaan bouwen. Want je wilt je vasthouden aan die droom. Net als bij ons mogen die dromen niet worden verstoord door de wekker die afgaat en ons weer terug op aarde brengt. Nee, wij willen ook nog graag even blijven hangen in die droom.
Maar bij die leerlingen is die wekker nog niet afgegaan. Blijf, zeggen ze, want dan kunnen we de hemel even blijven vasthouden op aarde. Maar dan vaagt een wolk alles weg. De show is afgelopen. Maar dan spreekt God en zegt: Dit is mijn liefste Zoon, luistert naar Hem. En dan wacht ook voor de leerlingen de realiteit van alledag. Ze kunnen niet op de berg blijven, ze moeten naar beneden, want daar speelt het leven met alle gevaren, tegenslagen en lijden zich af. Ze moeten weer terug naar het gewone leven, maar ondertussen voelen zij zich wel gesterkt door wat ze hebben gezien en meegemaakt. Niet op de berg of in de wolken ligt ons geluk, maar in het dal van de schaduwen zal de ware liefde gevonden kunnen worden. Daar zal man van Nazareth ons ook de weg wijzen. Hij laat ons zien dat onze wereld niet glanst en straalt van gedroomd geluk, maar dat Hij ons door pijn en verdriet heen het echte leven laat ontdekken.
Lieve mensen,
Wat die drie leerlingen wilden, dat willen wij allemaal wel. Een hemeltje op aarde, een leven zonder lijden en dood, een gezondheid zonder kans op ziekte, altijddurende liefde zonder ruzie of jalousie , een mooi figuur, jong blijven, vrede in de wereld, zonder die verpletter ende schaduw van geweld. Een landje boven op de berg en alle geslaagde mensen in stralend wit bij elkaar. We verzinnen voor onszelf een hemel om aan de dagelijkse ellende te ontkomen. Ja, zo proberen wij onze schaduw te ontlopen, maar dat is een droom. Kom uit die droom en vertrouw je toe aan het leven van alledag! Amen.
Noord Deurningen, 15 maart 2025. Pastor Jan Kerkhof Jonkman