Ik schrijf dit artikel vanuit mijn vakantieadres in Italië. Daar werd ik erop gewezen, dat ik nog de pastorpraat moest schrijven. Nog helemaal in de ban van het overlijden van paus Franciscus, wiens uitvaart ik in de bus heb gevolgd, dankzij de moderne communicatiemogelijkheden. Het was indrukwekkend om dit te volgen, een paus, zo bleek, die erg geliefd was. Al vanaf de eerste avond van zijn verkiezing waarbij hij de wereld begroette met: “Goedenavond”. Hij was een echte herder, een man van het volk, authentiek in zijn optreden, een man die er was voor de gekwetste mens, de vluchteling, de gevangene, iemand die ons erop wees dat wij onze aarde exploiteren terwijl wij er tegelijk helemaal van afhankelijk van zijn. Een paus, die de verantwoordelijkheid voor de kerk en de wereld bij ons allen neerlegde. Dat bleek ook tijdens het synodaal proces waarbij hij de kerk een nieuwe impuls wilde geven naar de toekomst. Veel heeft hij ons nagelaten om aan te werken en om dit niet over te laten aan onze bisschoppen en priesters, maar om dit te doen met alle gelovigen. Want op ons allen rust de Heilige Geest en is in allen werkzaam. Met spanning kijken we naar het vervolg, wie wordt de nieuwe paus, zal hij het werk van zijn voorganger voortzetten of juist weer teruggaan naar het verleden. Misschien is al duidelijk wie de nieuwe paus is als je dit leest, maar ik hoop op dat de Heilige Geest onze kardinalen begeestert en helpt om de weg die paus Franciscus is ingeslagen voorzet, dat hij een goede bewaker zal zijn van zijn erfenis. Laten we het beste hopen, tenslotte zijn wij allen mensen van hoop!
Dat Franciscus nu voor altijd mag verblijven in het Hemelse Vaderhuis.
Pastor Jan Kerkhof Jonkman