Wat heeft na Heilige Geest ons weer verrast met de nieuwe pauskeuze, Leo de 14e. Wat was het spannend donderdagavond toen er witte rook kwam uit de schoorsteen van de Sixtijnse kapel. Het Sint Pietersplein stroomde vol met duizenden mensen. Er was een gevoel van opwinding en ontlading toen de kardinaal-diaken, de naam bekend maakte van de nieuwe Herder van de Kerk, Kardinaal Robert Francis Prevost, een Amerikaan, geboren in Chicago. Sommigen reageerden euforisch, ook ik was blij verrast en was vooral blij omdat hij het beleid van onze vorige paus Franciscus zou voortzetten. Samen op weg naar de toekomst, samen je inzetten voor vrede in een verscheurde wereld, samen Kerk-zijn vormgeven in de huidige tijd, samen weg voortzetten van paus Franciscus in het synodale proces. Laten wij hopen dat deze relatief jongen herder de tijd gegund is dit proces vorm te geven en een goede Herder zal blijken te zijn, zoals ook paus Franciscus een Herder, een man van het volk was. Een herder die de weg van Jezus gaat, die niet heerste als een prins, die de kant koos van de machthebbers die de democratie en volkeren uitroeien, maar een echte papa, die maar één gebod kent: houdt bovenal van God, maar houd evenzeer van je naaste als van jezelf.
Herder zijn, dat is ook het thema van deze viering, en wie zou dat herder schap beter kunnen uitvoeren dan je moeder en de vrouwen die een belangrijke rol spelen in jouw leven. Zij weten vooral te benadrukken dat het niet gaat om voor jezelf op te komen, maar juist te leven voor de ander. Zij hebben geleefd voor de ander, zij hebben hun leven ervoor gegeven, zij zijn waren herderlijke figuren geweest in ons leven. Zij hebben ons nooit in de steek gelaten, zij waren er altijd onvoorwaardelijk voor ons. Niet dat zij allen perfect waren, dat hoeft ook niet, dat waren ook de apostelen niet, nee niemand van ons is perfect. We maken allemaal fouten, want onze eigenliefde is vaak sterker dan onze liefde voor de medemens.
Het zijn juist de vrouwen die luisteren naar de stem van Jezus, die zijn levenswerk volgen. Zij zijn het die eeuwig blijven leven in ons hart en onze herinnering. Laten wij hen vandaag ook op bijzondere wijze eren, laten wij hopen dat ook zij een waardige plek krijgen binnen onze kerkgemeenschap en dat zij hun zorgende taak ook mogen krijgen binnen het pastorale werkveld. Vaak zit ik alleen met vrouwen rond de tafel in mijn werk, en zie hoe gemotiveerd, betrokken en gelovig zij zijn. Zij dragen onze kerk en het geloof naar de toekomst, iets waar wij mannen nog veel van kunnen leren. Zij beelden van nature het herderschap uit, dat Jezus ons heeft voorgeleefd in zijn liefde, zijn vrede en vreugde, die Hij heeft uitgedragen.
Nee, het valt niet mee om die stem te horen en door te laten klinken in ons hart en uit te dragen naar de wereld om ons heen. Vaak speelt het eigen belang een hoofdrol, en zijn we dikwijls te veel met ons zelf bezig. Herder, zo staat in het Woordenboek is iemand die een kudde bewaakt en verzorgt. Daarachter staat een predikant of pastoor. Maar herder zijn we allemaal voor elkaar, dit is niet uitsluitend weggelegd voor de pastoor, pastor of pastoraal werker, nee integendeel, zij zijn allen voorgangers in het herderschap, zij dienen de gelovigen voor te gaan in dit herderschap, dat op ons allen drukt. Het zijn juist alle mensen die luisteren naar de stem van de Heer en er gehoor aan geven.
Lieve mensen,
Een herder is iemand die jou vertrouwen geeft, iemand waarbij je je veilig voelt, iemand die jou serieus neemt, iemand waarbij je jezelf kunt zijn en jou laat voelen wie je ten diepste bent. Gezegend zij die die herders ontmoeten op hun levensweg, gezegend zijn allen die dat herderschap uitdragen in hun leven. Amen.
Ootmarsum, 11 mei 2025, pastor Jan Kerkhof Jonkman