Lieve mensen,
We leven in een samenleving waarin verbondenheid niet meer vanzelfsprekend is. Zo zijn er velen die geen verbondenheid meer hebben met hun familie, hun geboortedorp, de plek waar ze zijn opgegroeid. We kennen veel vluchtelingen, mensen die gevlucht zijn vanwege het gewild in hun land of die er geen toekomst meer zagen. Sommigen zijn als baby of kind weggeven en groeien op in een totaal andere familie, in een ander land en cultuur. Zo vertrokken er veel jonge studenten naar een ander deel van ons land en vonden er hun toekomst. Ook zijn er veel gelovigen die zich niet meer thuis voelen binnen onze geloofsgemeenschap, omdat ze er geen aansluiting meer vinden. En aansluiten bij een andere geloofsgemeenschap met een andere cultuur is ook niet vanzelfsprekend. Maar jouw wortels zijn wel belangrijk. Dat weten we maar al te graag van de vele adoptiekinderen die hier naar toe zijn gekomen en zo rond de pubertijd op zoek zijn naar hun identiteit, die worstelen met hun wortels: waar kom ik vandaan, wat verbindt mij met mijn oorsprong. En wanneer ze, vaak na een lange zoektocht hun biologische familie in de armen hebben gesloten, komt er rust over hen, eindelijk thuis gekomen. Nu kan ik leven, nu kan ik vooruit. Lieve mensen, ons heden is altijd verbonden met het verleden. Ons hedendaagse leven is altijd verweven met onze oorsprong. Los van ons verleden blijven we altijd in kringetjes ronddraaien.
Ook als gelovigen willen we thuiskomen, wortel schieten in die gemeenschap, waarin we ons thuis voelen. En daar sluiten Paulus en Jezus vandaag bij aan. Ook al zijn we verschillend, we kunnen niet zonder elkaar, zegt Paulus, we vormen samen één lichaam. Datzelfde bedoelt ook Jezus wanneer Hij spreekt over de wijnstok en de ranken. Hij benadrukt dat wij verbonden moeten blijven met Hem en met elkaar. En welke kant je ook uitgroeit, dat maakt niets uit, als je maar verbonden blijft met elkaar. Ranken die niet verbonden zijn aan de wijnstok, zullen geen goede vruchten voortbrengen. Dit beeld gebruikt Hij om onze verbondenheid aan te geven tussen de gelovigen en Jezus zelf, die de bron is van waaruit wij leven. Juist door onze verbondenheid met Jezus en met elkaar, kunnen we goede vruchten voortbrengen. We moeten te kennen zijn aan onze vruchten. Belangrijk is dat wij goede vruchten voortbrengen, daaraan is te zien of je nog verbonden bent met de oorsprong. Maar je wordt niet afgesneden als je je eigen weg gaat, los van je familie, los van de kerkgemeenschap, ook al wordt je door jouw familie uitgestoten, omdat je niet meer bij de geloofsgemeenschap bent, waarin je bent opgegroeid. Nee, de uiteindelijke maatstaf is vruchtbaarheid. Alleen onvruchtbare ranken worden afgesneden. Daarom mogen wij ook niet te hard oordelen over anderen, die andere wegen gaan. Als zij goede vruchten dragen, dan zal God ook barmhartig over hen zijn. En bedenk: wij zijn geen wijngaardenier, wij zijn niet bevoegd om het snoeimes in de hand te nemen en elkaar de maat te nemen. Ontelbaar en onzichtbaar voor onze ogen zijn de vruchten die her en der groeien. Vruchten van onderlinge liefde, van verdraagzaamheid, van barmhartigheid en mededogen. Ook wanneer je zelf op zoek gaat naar jouw inspiratiebron, kun je toch verbonden zijn met de wijnstok. Hun vruchten kunnen ook rijpen dankzij een onzichtbare en heilzame verbondenheid met de Geest van Jezus Christus.
Zo mogen wij ons vandaag ook verbonden voelen met elkaar en met de wijnstok, binnen onze parochiegemeenschap. Verweven met elkaar, mogen ook wij, met al onze talenten, met al onze verschillende gaven tezamen onze eigen draad toevoegen aan Gods toekomst met ons. Ook al heeft elke geloofsgemeenschap zijn eigen identiteit, zijn eigen cultuur, zijn eigen gaven en talenten. Samen zijn we één parochie, verbonden met de wijnstok, verbonden met Jezus Christus. Ook al hebben we verschillende ideeën, verschillende culturen, samen kunnen we er een heel mooi werkjaar, een heel mooi en succesvol borduurwerk van maken, waarin we samen weven aan Gods toekomst met ons. Amen.
Denekamp. 13 september 2026, Pastor Jan Kerkhof Jonkman