De vakantietijd is aangebroken, de tijd om je even weer te ontspannen, tijd om los te komen van het drukke, dagelijkse werkschema, even niet moeten, even geen telefoontje van de baas, lekker even vrij zijn. Heerlijk genieten van die mooie, lange zomeravonden in de tuin, terwijl je in alle rust het vlees op jouw barbecue even omdraait, en je je gedachten de vrije loop laat. Of lekker op vakantie, misschien dichtbij of ver weg, genieten van andere culturen, ander eten, een ander levensritme. Zo brengt ieder heel verschillend deze tijd door. De tijd waarin je ook dichter bij jezelf mag komen, je je afvraagt: wie ben ik, waar leef ik voor, waar leef ik naar toe. Het zijn momenten waarop de diepere levensvragen aan bod kunnen komen. Ja, wie ben je ten diepste, voel ik mij overgeleverd aan mijn baas, waarvoor ik 24 uur per dag aanspreekbaar of beschikbaar moet zijn? Wat voeg ik in mijn werk toe aan de kwaliteit van het menselijk leven, aan het milieu, voor het behoud van het leven op aarde? Hoe sta ik als christen in het leven? Bekommer ik mij om het lot van degene die mijn hulp nodig heeft? Hoe zet ik mij in voor mijn naaste? En wie is mijn naaste? Is dat jouw familie, je buurman, of ook de vreemdeling die je onderweg tegemoet komt? Zoals we in het Evangelie lezen over de barmhartige Samaritaan. Daar denkt Jezus anders over dan sommige mensen, die protesteren tegen de komst van Asielzoekerscentra. Ja, wie is eigenlijk mijn naaste als het er echt op aankomt?
De vakantietijd is misschien wel een tijd om je daarvan bewust te worden, om weer terug te komen bij jouw wortels van het geloof. Dat het vooral gaat om het delen van jouw geluk, van jouw welvaart, van jouw dagelijkse brood. Om zo bij te dragen aan de komst van Gods koninkrijk in de wereld.
Lieve mensen, ik gun u van harte de vakantietijd, te tijd om tot rust en bezinning te komen, de tijd om ook na te denken over jouw geloof en leven. Ik wens u allen een goede tijd toe en straks een mooie, nieuwe frisse start van het nieuwe seizoen.
Pastor Jan Kerkhof Jonkman