Lieve mensen,
Misschien klinkt het raar, die woorden van Jezus: Wie zijn leven wil redden zal het verliezen. Ja we leven in een samenleving die gericht is op gezondheid, zo oud mogelijk worden, zo welvarend mogelijk zijn. Een samenleving waarin we het leven zo lang mogelijk willen rekken en redden. Er is geen aandacht en plek voor die dat niet redt, die niet mee kan komen met de druk die de samenleving op je legt. Nee, alles moet perfect zijn: jouw baan, jouw gezin, jouw huis, jouw buurt. En als je dit niet redt dan wordt je als een loser aan de kant gezet. Maar u weet denk ik wel beter, u draagt een levenslange ervaring mee, u kent het ware leven. U weet dat je niet altijd kunt voldoen aan het ideale plaatje dat men je voorhoudt, u draagt de littekens mee van uw levensweg. U weet las geen ander, dat leven betekent loslaten.
Loslaten jouw werkzame leven, jouw carrière, loslaten jouw kinderen, loslaten jouw vert4rouwde huis of boerderij, loslaten jouw geliefde, loslaten jouw eigen gezondheid. En dat loslaten kost moeite en doet pijn. Dat is het kruis dat jij op jouw eigen schouders moet dragen.
Net als Jezus in het evangelie van vandaag, waarin aankondigt dat hij zal lijden, uitgekotst zal worden door de Schriftgeleerden en Hogepriesters, en de kruisdood zal moeten ondergaan. Maar daar zijn, zijn geliefde leerlingen nog niet aan toe, zij zijn van mening dat een gerechtvaardigde, een man uit één stuk zo’n lot niet zal moeten ondergaan. Maar ook Jezus moest zijn eigen kruis onder ogen zien, Hij kon dit ook niet ontwijken. Net zoals zovelen nog heden ten dage als onschuldigen sterven. Hoe velen komen er niet om in waanzinnige oorlogen waarin machthebber strijden om land en om eer. Hoe vele moeders rouwen er niet om hun kind, doodgeschoten, vermist, misbruikt. Nog altijd doen wij elkaar de ellende aan, maken wij het leven tot een hel voor elkaar.
Wie zijn leven wil redden zal het verliezen. Maar wie het leven verliest omwille van Mij en het Evangelie zal het redden. Ook al moeten wij zelf door de diepste dalen, de liefde , de gerechtigheid heeft het laatste woord. Dat is een troost voor ons allen, een troost die wij vandaag mogen delen, op deze Nationale Ziekendag. Een dag waarop op bijzondere wijze stil staan bij onze zieke medemens en onze ouderen. Want gelukkig zijn er nog velen die om ons geven, die ons niet in de steek laten, die voor ons zorgen, die naar ons omkijken. Zij dragen het Evangelie, de Blijde Boodschap uit in het dagelijkse leven. Ja, we moeten zelf ons kruis op ons nemen, niemand anders kan dat doen, maar het is wel troostvol dat er helpers zijn die ons kruis helpen dragen, Veronica’s, die ons een doek aanreiken om onze tranen te drogen, mensen die ons niet alleen laten zitten. Dat zijn de mensen die Christus hebben begrepen, die zijn liefde en mededogen uitdragen.
En dat is een zegen in deze tijd, dat er mensen zijn waarop je kunt rekenen en dat je geen robot krijgt toegestuurd, die oplost wat jij zelf niet meer kunt. Een zegen vanuit onze geloofsgemeenschappen, mensen die jouw leven wat aangenaam en lichter maken.
Lieve mensen, ja mag er zijn zoals je bent, vitaal, kwetsbaar, worstelend met jouw geheugen, ook alben je de regie kwijt over jouw leven, ben je ziek of oud, geniet van dit moment, geniet van de dag die jou is gegeven. Amen.
De Lutte, 12 september 2026, Pastor Jan kerkhof Jonkman