Een bemoedigende blik op onze communicantjes
Onlangs ving ik een gesprek op van enkele parochianen die spraken over de komende Eerste Communieviering. Er klonk zorg door in hun woorden: over het kleiner wordende aantal communicanten, over de afnemende kerkgang, en tegelijk ook verwondering over het groeiende aantal jonge mensen dat zich in verschillende steden – ook hier in Twente – laat opnemen in de katholieke kerk.
Die zorgen zijn begrijpelijk. Onze samenleving vergrijst, er worden minder kinderen geboren en dat merken we terug in kleinere schoolklassen en dus ook in kleinere communicantengroepen. Daarnaast heeft de coronaperiode veel veranderd: zondagen zijn voller geworden met activiteiten en verplichtingen. Het lijkt soms alsof alles beleefd moet worden, en dat maakt het voor gezinnen niet altijd eenvoudig om bewust tijd vrij te maken voor geloof en kerk.
Toch wil ik graag een andere kant met u delen – een kant die mij de afgelopen maanden juist hoopvol stemt. In onze parochie zie ik namelijk dat de kinderen die deelnemen aan de voorbereiding dit jaar opvallend betrokken zijn. Ze doen niet mee omdat het ‘moet’, maar omdat ze willen. En minstens zo belangrijk: hun ouders staan erachter. Ze zijn aanwezig, denken mee, begeleiden en dragen het geloof zichtbaar mee in hun gezin.
Dit jaar werken we met een nieuw project waarin leren én ervaren centraal staan, voor zowel kinderen als ouders. De communicantjes hebben bijeenkomsten gehad over geven en delen, over Jezus als leraar, over bidden en over momenten van stilte. Ze hebben een speurtocht door de kerk gedaan of een rondleiding gevolgd, de Zusters van Denekamp bezocht of zelfs een kijkje genomen bij de molen en de bakker. Sommige moeders hebben thuis samen met de kinderen gebakken – kleine, maar betekenisvolle momenten van samen vieren.
Daarnaast waren er gezamenlijke vieringen, waaronder een prachtige bijeenkomst met alle 65 communicanten in de kerk van Denekamp. Er is een presentatieviering in de eigen kerk geweest, er wordt geoefend voor de grote dag, er wordt gezongen – en dan mag het feest straks ook echt beginnen. En dan komt vaak de vraag: zien we ze daarna nog terug? Misschien niet meteen. Maar moeten we daar zo somber over zijn? Hebben we zo weinig vertrouwen in het verlangen van kinderen om goed te worden, om te groeien in wat wij hen meegeven? Wat in hun hart wordt gezaaid, heeft tijd nodig. Zaad kiemt niet op commando – het groeit in stilte, vaak onzichtbaar, maar niet zonder vrucht.
Laten we daarom blijven zaaien, blijven uitnodigen, blijven vertrouwen. Want de jeugd hééft de toekomst – ook in onze parochie. Komt u hen ook bemoedigen bij de viering?
Pastor Ingrid Schraven