Lieve mensen,
We vieren vandaag Pinksteren, het feest van gaven en talenten in ons hart gelegd bij onze geboorte door de Schepper, het feest ook van eenheid in verscheidenheid. Wat kunnen we met elkaar verbonden zijn, ondanks onze diepe verschillen. Want we spreken allen eenzelfde taal, de taal van geloof, van hoop en van liefde. Wat zou het toch mooi zijn dat die geest was neergestreken over de protesten tegen de opvang van Asielzoekers. Dat wij alleen eenzelfde gevoel hebben. Dat we allen op zoek zijn naar geluk, naar liefde, naar vrede, naar verbondenheid met elkaar. Zoals ook de mensen in de Eerste Lezing vol aandacht luisterden naar de apostelen, waarin ze- ondanks dat ze elkaar niet verstonden-, toch de boodschap begrepen. Wat zou dat mooi zijn, dat ook de felle protesterende actievoerders, die taal begrepen en ze ter harte namen. Het viel mij op dat diverse hulpverleners zeiden: Asielzoekers zijn gewoon mensen, het gaat om mensen die van alles hebben meegemaakt en op zoek zijn naar een plek waar ze zich veilig voelen. Het gaat om mensen, niet om dingen. Juist met Pinksteren zou het moeten gaan om vernieuwing van oude standpunten, een nieuw avontuur aangaan met elkaar, elkaar daarin vertrouwen geven. Want Pinksteren is voor iedereen. Een feest van alle gaven en talenten die wij samen hebben en ieder voor zich.
Wat een boodschap voor onze tijd, lieve mensen, want we leven in een wereld die ons vaak splitst langs de lijnen van afkomst en geloof, arm of rijk, blank of zwart, man of vrouw. Scheidslijnen die onze wereld hard en wreed maken. Maar we geloven dat Gods Geest sterker is dan wat ons verdeelt. In plaats van ons tegenover elkaar af te zetten, moeten we proberen bruggen te bouwen naar anderen, naar het onbekende. Maar durven wij dat? Aanvaarden wij de verscheidenheid of sluiten we ons af voor anderen, zeker als het vreemdelingen zijn?
En laten we eerlijk zijn, we zijn niet allemaal heiligen. Soms hebben we ook vuile handen, omdat we dingen hebben gedaan die het daglicht niet kunnen verdragen. En soms doen we gewoon niets, wanneer er iets van ons wordt gevraagd. Soms raken we de weg kwijt in ons leven, omdat we ons op onbekende of donkere wegen begeven. Soms is het leven kil en liefdeloos. Dan is het juist goed dat de Geest ons helpt. De kracht van God die ons weer in beweging kan zetten, de kracht die alles weer levend maakt. Gods Geest werkt in ons allen, niet alleen in geleerden of machtigen, maar in ons gewone mensen. Die Geest geeft ons de kracht om zijn rijk van liefde en vrede uit te dragen.
Lieve mensen,
Pinksteren is geen herdenking van een feest dat al heel lang geleden plaatsvond en dus allang voorbij is. Nee, het is een feest dat zich elke dag afspeelt en ook elke dag werkelijkheid wil worden. Het is het feest dat Gods Geest altijd over ons komt, ons aanspoort om over onze eigen grenzen heen te gaan, op weg naar onze medemensen, ook al zijn het vreemden, ook al zijn ze anders dan wij. De Geest inspireert en spoort ons aan, om de gaven te gebruiken die we van God zelf hebben ontvangen om te geloven in een nieuw leven, een nieuwe toekomst, ook al worden we geconfronteerd met tegenslag, met ziekte en dood.
Laten we bidden dat de Geest het vuur van Gods liefde in ons doet ontbranden en ons aanzet tot hernieuwde mensen. Amen.
23/24 mei 2026, Pastor Jan Kerkhof Jonkman