Lieve mensen,
De afgelopen week had ik een doopgesprek met een alleenstaande moeder en oma. Ze was onbedoeld zwanger geraakt en de vader was helemaal uit beeld. De toekomst van dit jonge meisje zag er ineens heel anders uit dan zij had verwacht. Gelukkig had ze lieve ouders die haar opvingen en die, haar en haar kindje, thuis opvingen. Dat verlichtte haar verdriet, maar tegelijkertijd zag zij ook toekomst. Ze bleef niet zitten in haar verdriet over de toekomst die voor haar zo ingrijpend was gewijzigd. Toen ik haar vroeg hoe zij naar de toekomst keek, en wat zij verwachtte van haar kindje zei ze: dat het kindje welkom was en dat zij wenste dat het nooit bij de pakken neer zou gaan zitten, maar altijd weer zou opstaan. Zoals ook zij weer was opgestaan en de uitdaging van de toekomst aanvaardde. Ze had zelf een prachtig gedicht geschreven, dat ieder ontroerde, over haar kindje, dat het zo welkom was. Dit gaf een bijzondere wending aan deze avond. Prachtig was het om te zien dat zij ook weer was opgestaan en zich niet neerlegde bij de situatie, maar er het beste van maakte.
Ja, lieve mensen, soms zien wij de toekomst somber in, wanneer wij in een situatie geraken die onze toekomst lijkt te bedreigen. Dan zien we het even niet meer zitten, dan voelen we ons een beetje gevangen in onze eigen situatie. Dan zijn we eigenlijk ons geloof een beetje kwijt, waar is God dan, zou Hij ons niet redden? Zo is Johannes de doper ook een beetje het zicht op Jezus kwijt. De vorige week lazen wij dat Hij Hem nog gedoopt had in de Jordaan en hij heeft Hem toegesproken dat hij de liefde, vrede en gerechtigheid zou brengen. Maar nu hij zelf in de gevangenis zit, hij geenpubliek heeft waar hij tegen kan spreken, is hij de draad ook een beetje kwijt. Hij stuurt zijn leerlingen naar Jezus om Hem te vragen wie Hij werkelijk is. Ben jij werkelijk de komende, vroegen zijn leerlingen Hem? Daarop antwoordt Jezus: Ga Johannes vertellen wat gij hoort en ziet: blinden zien, lammen lopen, melaatsen genezen en doven horen. Aan armen wordt de Blijde Boodschap verkondigt. Johannes was blij toen hij hoorde dat Jezus actief was en hij wees zijn leerlingen er op dat ze Hem goed in de gaten moesten houden. Hij hoorde dat Jezus goed bezig was, het was alsof Hij de wereld aan het veranderen was. Eindelijk gebeurde er zoiets als gerechtigheid. Hij kon weer vol vertrouwen uitkijken naar een nieuwe toekomst.
Lieve mensen, zo worden wij allen opgeroepen om Adventsmensen te worden, mensen die altijd het goede willen zien. Adventsmensen zijn mensen die niet de toekomst zelf kunnen maken of naar zichzelf kunnen toehalen. Ze gaan niet bij de pakken neerzitten, maar ze staan open voor wat er komt en ze werken mee aan een leefomgeving waar iedereen tot zijn recht zal komen. Zo hoorde ik ook van de alleenstaande moeder die vol vertrouwen naar de toekomst verlangde en niet bij de pakken neerzat. Zij genoot van haar kindje, van de liefde die zij kon geven en van hetgeen haar kind haar terug gaf.
Allen zijn we ons aan het voorbereiden op de komst van het Kerstkind, het Kind dat ons weer hoop geeft, dat de zachte krachten in ons weer naar boven haalt. Want een kind maakt ons duidelijk dat we altijd van iemand kunnen houden, dat we de taal van de liefde nooit verleren. Zo krijgen we met Kerst allemaal weer nieuwe kansen om te werken aan ons eigen geluk en in te zien dat geluk tot ons toekomt.
In de Advent bereiden we ons voor om de duisternis in onze wereld te bestrijden met de wapens van het Licht, met de taal van de liefde, op de golflengte van God. We krijgen de kans om ons in te stellen op een andere golflengte dan die van macht, de economie en het financiële gewin, maar op de golflengte van ons eigen hart, de golflengte van de mens, het kleine kind dat niet kan leven zonder onze zorg en aandacht.
Laten wij zo verwachtingsvol uitkijken naar de komst van dat kind, dat opnieuw in ons zal worden geboren. Amen.
Beuningen, 13 december 2025, Pastor Jan Kerkhof Jonkman