Deze week zag ik bij een school heel veel auto’s staan, met ouders, opa’s en oma’s te wachten op hun kinderen en kleinkinderen. Het was een geweldige drukte met al die kinderen die vol verwachting uitkeken na hun schooldag naar hun ouders en grootouders. Ik zag zoveel kinderen lopen en dacht: hoeveel zie ik er terug in de kerk? Hoeveel van deze kinderen zijn er gedoopt? Als ik naar de dopen kijk die er nog jaarlijks plaatsvinden, dan zijn dat er maar weinig, terwijl de meeste ouders wel zijn gedoopt. Nee, dopen is niet meer in, soms tot groot verdriet van de grootouders. Zo heb ik ooit meegemaakt dat een oma op haar sterfbed bekende aan haar dochter dat zij haar kinderen had besprenkeld met het wijwater in de kerk. Zij kon het niet verkroppen dat haar kleinkinderen niet waren gedoopt. Haar dochter kon er om lachen en begreep haar wel.
Nee er wordt nog weinig gedoopt, ik er vaar dat ook binnen mijn familie. Maar waarom wordt er gedoopt? Men heeft geen boodschap meer aan de kerk, we zien dit de laatste jaren toenemen, steeds minder kinderen komen er nog in de kerk. Het kindje heeft tocht geen zonde gedaan? Nee men wil zich niet meer binden aan een instituut dat hen niets meer zegt, achterhaalde standpunten inneemt. Dat begrijp ik, maar dan gooi je het geloof nog niet weg? Ik ervaar dat niet meer gedoopt worden, niet betekent dat je niet meer gelooft. Maar het zo’n mooi gebaar aan het begin van jouw leven, dat je het gevoel krijgt dat de hemel voor jou ook is open gegaan en God zegt: “Ik ben blij dat je er bent. Hoeveel kinderen horen dat tegenwoordig nog? Dat je gekend bent, dat je bemint wordt?
Nee, Jezus was ook geen zondaar toen Hij gedoopt werd. Johannes twijfelde of hij Hem wel zou dopen, want Hij was geen zondaar en dopen had van ouds iets met zonde en door de doop opnieuw geboren worden. Als een nieuwe frisse mens weer op te staan, om loodrecht in het leven te staan, om Gods liefde uit te dragen in onze wereld. Om zo mee te werken aan de komst van zijn Rijk van liefde. Vrede en gerechtigheid. Johannes doopt Jezus, omdat in Hem Gods liefde en vrede zichtbaar werd. Dat bleek wel uit zijn leven, dat Hij die weg ging en dat Hij daarbij kon rekenen op Zijn Vader, die van Hem hield. Hij was zo vol van God dat mensen zeiden dat Hij wel een Zoon van God moest zijn.
Vandaag, lieve mensen, worden ook wij allen uitgenodigd door het water te gaan, om los te laten van hetgeen ons gevangen houdt en weer uit het water te komen als een nieuwe mens. En die uitnodiging telt niet alleen voor de gedoopte mensen, maar ook voor de ongedoopten. Dat wij ons als beminden van God mogen weten, en dat wij steeds moeten proberen om zijn liefde uit te dragen, zijn medemenselijkheid, zijn vergeving in deze wereld. En dat valt niet altijd mee, in deze wereld vol geweld, polarisatie, machtsverhoudingen, haatzaaierij en nog veel meer mensonwaardige houdingen.
Soms voelen we ons verward en onzeker en lijkt de Hemel als het ware gesloten. Maar juist dan zegt God tegen ons: “Jij bent mijn geliefde kind. Niet omdat alles gelukt is, maar omdat Ik trouw ben.”
Lieve mensen, dit feest van het Doopsel van de Heer, nodigt ons ook uit om altijd stil te staan bij onze eigen doopbelofte. Want leven wij als gedoopte mensen? Durven wij ook te vertrouwen op Gods Geest die ons ook gegeven is? Durven wij net als Jezus anderen nabij te zijn, met name voor hen die kwetsbaar zijn?
Als je zo meewerkt aan een wereld, waarin liefde, solidariteit en medemenselijkheid het voor het zeggen hebben, dan klinkt ook voor ons de stem uit de hemel: “Jij bent mijn liefste dochter, mijn liefste zoon, ik vind vreugde in jou”.
Tilligte 10 januari 2026, Pastor Jan Kerkhof Jonkman