Lieve mensen,
Wanneer je voor langere tijd bent weggeweest, b.v voor een stage in het buitenland, dan ben je weer blij dat je voet op Nederlandse bodem kan zetten, en je je ouderhuis in de straat ziet met ervoor een groot spandoek: Welkom thuis. Dat je jouw ouders, familie en vrienden weer in de armen kunt sluiten. Wat kun je blij zijn wanneer jouw weggelopen of vermiste zoon of dochter weer thuis komt, wat kan dat een hemelvaart zijn, het gevoel van thuiskomen. Wat kun je gelukkig zijn om je zoon of dochter, die na een militaire missie weer thuis komt, en je hem of haar weer in de armen kan sluiten. Er worden in zulke situaties bossen bloemen, taarten aangerukt om dit feestelijk gevoel van thuis komen weer samen te vieren.
Zo hoorde ik op een sterfbed, zowel van jongeren als van ouderen, dikwijls, dat de stervende zei: mijn moeder of vader, mijn overleden oma of opa heeft mij gewenkt en zei: kom maar thuis, het is goed. Zo verlangen veel stervenden weer naar vereniging met hun dierbaren, die hen zijn voorgegaan. Dikwijls hoor ik ze zeggen: Mijn moeder wacht op mij, ik verlang ernaar weer naar haar toe te gaan. Verlangen we allemaal niet, na een lange levensreis, met hoogtepunten en dieptepunten, met vreugde en tegenslagen, om eindelijk weer thuis te komen? Thuiskomen, lieve mensen, daar gaat het over met Hemelvaart. Voor altijd thuis komen, eindelijk jouw eindbestemming bereiken.
Nee, we moeten het niet te letterlijk opvatten, alsof we naar boven zweven en nog net de voeten onder de wolken zichtbaar zijn. Geen hemelvaart zoals de afdruk in een grote steen van Jezus’ voeten, in Jeruzalem, die de plek aanwijst waarop Jezus ten Hemel zou zijn opgestegen. Nee, hemelvaart is iets waar je heel jouw leven aan werkt, op weg naar het volmaakte geluk. Zo was ook het leven van Jezus. Elke dag voer Hij in de richting van het geluk van mensen. Hij maakte er voor de mensen al een hemel op aarde van, door zijn Woord van bevrijding in zijn verkondiging, door zijn aandacht en zorg voor de meest kwetsbaren. Door zijn tekenen die Hij verrichte en mensen weer het leven teruggaf, hen weer in de samenleving bracht. Jezus leven’ was een voettocht door het leven met hoogtepunten en dieptepunten, waarbij Hij mensen soms een hemels gevoel bezorgde, maar die Hij moest bekopen met zijn eigen dood. Op weg naar zijn definitieve thuiskomst bij zijn God, bij zijn Vader. Hemelvaart begint dus ook al hier, om het hemels gevoel te ervaren.
Mannen van Galilea, blijf niet naar de hemel staren, staat er in de Eerste Lezing. Dat zeiden de mannen in witte gewaden tegen de apostelen en leerlingen die nog maar moeilijk het verlies van Jezus konden verwerken. Ze waren nog volledig gedesoriënteerd en zaten nog volledig in het rouwproces. Zo kunnen ook wij na het overlijden van iemand die ons dierbaar ia, volledig verlamd raken en niet meer weten wat te doen. We herinneren nog de mooie periodes samen, de vakanties, de trouwdagen, de verjaardagen samen. Maar we moeten net als de leerlingen na de rouwperiode weer verder gaan met leven en ontdekken dat ze niet definitief weg zijn, maar voortleven in ons hart en herinnering en dat zij ons ook weer de kracht kunnen schenken in hun voet verdere te gaan.
Jezus komt niet meer lijfelijk terug, dat hebben ook de apostelen ontdekt. Maar zij hebben wel Jezus’ aanwezigheid gevoeld in hun leven, ondanks dat Hij thuis gekomen was bij zijn Vader. En Hij schonk hen met Zijn Geest de kracht om zijn levenswerk voort te zetten.
Hemelvaart, definitief thuiskomen, dat is een proces waar wij heel ons leven aan moeten werken, en af een toe moeten wij het voor de ander een beetje hemels maken, door net als Jezus, voor hem te zorgen, hem/ haar uit de put halen, het leven weer teruggeven, hen een hemels gevoel geven. Tot ook wij eens definitief thuis mogen komen bij God en opgenomen mogen worden in Zijn Eeuwige liefde. Amen.
Lattrop, 14 mei 2026, Pastor Jan Kerkhof Jonkman