Lieve mensen,
Wanneer wij goed naar de lezingen van vandaag luisteren, dan schijnt wachten het thema te zijn. Wachten, verwachten is iets wat ons niet zo gemakkelijk valt. Denk maar eens aan de wachtkamer bij de dokter in het ziekenhuis, hoe zwaar dat ons soms valt wanneer de kamer vol zit en wij onze beurt moetne3 afwachten. Wachten op beter weer, op wat zon, wachten op de thuiskomst van de vrouw of je kinderen, wachten op een bestelling die je gedaan hebt op internet en die maar uitblijft. Elke dag worden we op de proef gesteld en we hopen dat dit wachten niet tevergeefs is geweest. Nee, dat wachten wordt steeds meer beproefd in een samenleving waarin alles te verkrijgen is en we er vandaag van dromen en het morgen al met de pakketpost thuis wordt bezorgd. Nee wachten, de tijd van verlangend naar iets uitzien, lijken we te hebben verleerd. Dat was wel anders in vroegere tijden, in de tijd van onze voorouders, en zeker in de tijd waarin de Lezingen uit het Evangelie zich afspelen.
Zo kwamen de Israëlieten in de Eerste Lezing weer terug uit de ballingschap en ze werden geconfronteerd met de verwoeste tempel, maar ook met de wanhoop en teleurstelling van wat ze weer gehoopt hadden, het oude leven weer gewoon op te pakken. Zoals de mensen in Gaza dat deze dagen ervaren en over een tijdje de mensen in Oekraïne. Door hun jarenlange contact in een vreemde cultuur met vreemde goden hadden de Israëlieten het contact met hun geloof en vertrouwen in Jahweh verloren. En daar zal de profeet Maleachi verandering in brengen. Want God zal een gezant zenden die het vuur van het geloof weer zal aanwakkeren. En het ook op zo’n gezant waarop de oude Simeon in het Evangelie wacht. Door de heilige Geest is hij naar de tempel gezonden, om daar met zekerheid het kind in zijn armen te sluiten waarop zijn volk al eeuwenlang heeft gewacht. En dat voelt ook de stokoude Hanna aan, want dit kind zal eindelijk verlossing brengen.
En hoe zit het met ons wachten? Wachten ook wij niet op een nieuwe tijd, een nieuwe kerk, op nieuwe inspiratie van ons geloof? Op een mensenkind dat ook voor ons verlossing zal brengen en weer hoop geeft voor de toekomst? Dromen ook wij niet van een nieuwe wereld waarin onze klimaatproblemen opgelost zullen zijn, er geen stikstofcrisis meer is, de vluchtelingestromen opdrogen en de wapen in de oorlogen omgesmolten zijn tot ploegijzers en snoeimessen van vrede en welstand? Een wereld waarin elke mens telt en gerespecteerd wordt? Maar dat zal nog wel een tijd duren, zolang de wereldleiders van deze tijd nog altijd uit zijn op macht, op uitbreiding van hun land, om de buit van nieuwe grondstoffen weer veilig te stellen. Maar ondertussen moeten we blijven dromen, blijven verwachten, zoals ook de jonge aanstaande ouders blijven dromen en verwachten wat hun nieuwe kindje zal brengen. Nee, niet met meteen willen weten of het een jongen of een meisje gaat worden, maar wachten op de geboorte en dan verrast worden en hopen op een fijne toekomst samen. Zoals ook Maria en Jozef vol onzekerheid huis en haard moesten verlaten terwijl zij hoog zwanger was, niet wetende waar het kind geboren zou worden, maar blijven vertrouwen op God, dat Hij voor hen zou zorgen. Dat kind werd uiteindelijk geboren in Bethlehem, in de het huis van brood, het zou nieuw levensbrood schenken aan allen die snakten naar nieuw brood om van te leven. Het kind van Licht en vrede, waarvoor zelfs de koningen door hun knieën gingen en hun levensweg ombogen. Het kind waarin God ons tegemoet kwam en nog altijd ontmoet in elk kwetsbaar pasgeboren kind.
Vandaag vieren we dat dit mensenkind getoond wordt aan de wereld, de wereld die wacht, en die ook in 2025 verwacht. Met dit kind is er nieuw Licht in de wereld gekomen, nieuw licht ook voor onze tijd, licht dat straalt in de duistere tijden waarin wij vol verlangen en verwachting leven. En wij mogen ook vol vertrouwen zijn dat dat licht onze donkere tijd zal verlichten. Daarom branden hier ook vandaag kaarsen, tekens van hoop, opdat wij niet langer in de duisternis van onwil en tegenslagen, crisissen en ellende blijven zitten en erin verdwalen.
Lieve mensen, laten wij mensen blijven die hoopvol blijven verwachten, mensen die het licht van het Kind van liefde en vrede, blijven uitstralen die de duisternis van ons bestaan verdrijft. Amen.
Ootmarsum, Gerardus Majella Denekamp,
Maria Lichtmis, 2 februari 2025,
Pastor Jan Kerkhof Jonkman