Lieve mensen,
We leven in een tijd tussen Hemelvaart en Pinksteren. Dat is een tijd van wachten, wachten op de komst van Gods Geest, die ons zal helpen en inspireren. Zo wachtten de apostelen ook op hulp van bovenaf. Maar ze zaten niet niks te doen, zo lazen we in het Evangelie, ze waren eensgezind aan het bidden, dus volhardend wachten in gebed. Wat kun je ook anders in onzekere tijden, hopen op inspiratie van boven.
Ook wij leven in onzekere tijden in onze wereld, de oorlog tussen de verenigde Staten en Iran blijft maar doorgaan, evenals de oorlog in Oekraïne. Het maakt er niet rustiger op in onze wereld, ook wij als samenleving krijgen er mee te maken. Zo kennen we torenhoge benzine en dieselprijzen, merken we dat door de hogere brandstofprijzen, de dagelijkse producten in onze supermarkt alleen maar stijgen. Dan spreken we nog niet eens over de energie om huis te verlichten en te verwarmen. Terwijl de oorlogen doorgaan op diverse plekken in de wereld, kennen we ook oorlogen in onze samenleving. Protesten tegen de komst van Asielzoekers beheersen het nieuws. Het huisvesten van de vreemdelingen die in ons land zijn, vaak gevlucht door oorlog en geweld, kan rekenen op felle weerstand van enkele gewelddadige groepen. Ze roepen via de sociale media op tot gewelddadig protest, zoals dezer dagen in Loosdrecht. En zelfs worden ze soms gesteund door landelijke politici, die legitimeren in hun gewelddadige protesten. Zo probeerden ze een opvang voor jonge asielzoekers in brand te steken, om hun ongenoegen vorm te geven. Ze belemmerden zelfs de brandweer en de politie. Je kunt je afvragen in welk land wij nog leven en hoe zwaar onze democratische rechtstaat wordt bedreigd. Lokale politici staan onder sterke druk, vaak door een kleine groep mensen.
Waar moet dat heen, vragen we ons af, we hebben niet zomaar een oplossing.
Dat zelfde gevoel hadden ook de leerlingen nadat hun Heer, op wie ze al hun vertrouwen hadden gesteld, was vermoord. Heel hun toekomst, waarvoor ze zelfs hun beroep hadden opgegeven, was hun uit handen geslagen. Ook zij wisten het even niet meer. Maar ze zochten elkaar op, en probeerden te volharden in gebed, dat er hulp zou komen van buitenaf. Kunnen wij dat nog in onze tijd, de tijd waarin we allemaal ons eigen koninkrijk hebben opgebouwd en ons niets meer laten gezeggen door de ander, en zeker niet meer door God? Nee gezamenlijk is er tegenwoordig niet meer bij, en we vragen ons af: zijn we eigenlijk nog een gelovig volk? De eerste christenen deden het in elk geval wel anders: ze deelde samen hun geloof, ze bleven als familie bijeenkomen en ze volhardden in het gebed. Ze stelden zich open voor Gods Geest.
Volharden in gebed, zeg dat maar eens tegen de moderne mens, zeg dat maar eens tegen onze jeugd. Nee zullen ze antwoorden: Bidden haalt toch niets uit. Kijk maar naar de wereld, als God er zou zijn, dan zou het er zeker beter uitzien. Ja, soms laten ze opa of oma voor hen bidden om een kaarsje op te steken, bijvoorbeeld voor hun examen of bij een sollicitatie. Nee een verknald examen los je niet op door een kaarsje aan te steken en een ongeneeslijke ziekte verdwijnt niet door de rozenkrans te bidden, daar valt niet tegen te bidden.
Het gebed verandert niet jouw levenssituatie, maar het kan helpen om een beter, een milder, een hoopvoller een dankbaarder mens te worden. Gaande het gebed kun jezelf veranderen, kan je kijk veranderen op war je overkomt of is overkomen. Wie bidt om te krijgen, zal vaak met lege handen staan. Maar wie bidt om te worden of te zijn, om te kunnen wat van je gevraagd wordt, wie dus bidt om Gods kracht om het vol te houden, die zal verhoring vinden.
Dus lieve mensen,
In navolging van Jezus, in navolging van de apostelen zullen we moeten volharden in het gebed, ieder voor zich en wij samen. Blijf bidden, om stand te houden in onze wereld, in deze onzekere tijden. Niet om God naar onze hand te zetten, maar om te leren geloven dat God zijn hand nooit van ons terugtrekt. Amen.
Pastor Kerkhof Jonkman